Tağut’a Muhakeme Küfrü

Allah’a iman’ın ancak tağut’u ve dolayısıyla da buna bağlı olan -özellikle de muhakemeleri- kurumların reddi ile mümkün olabileceğine dair yazılarımız sitemizde yer almasına rağmen bazı fasık ve münafıkların özelden sorularına muhatap oluyoruz. Bunları ve zihniyetlerini o kadar iyi tanıyoruz ki daha soruyu soruş tarzlarından ne düşündüklerini hatta itaat ettikleri emirlerini bile anlayabiliyorsunuz! Özellikle de “sitenizdeki yazılarınızı okudum, çok güzeller… ancak tağut mahkemelerine gidilemeyeceğinin delili nedir?” şeklinde başta söylediğini yalanlayan ifadelerle sorular yöneltiyorlar.

Halbuki bu sitenin konularındanın hemen hepsinde Allah’u Teala’nın şeriatı dışında hükümler verenlerin kafirler, bu hükümleri reddetmeyenlerin veya bu hükümlerle muhakeme olma isteğinin kafirlik olduğunu beyan eden yazılarla doludur. Ancak fasıklık ve münafıklık bir kalbe girmeye dursun! yaklaşım şekilleri ile bakış açısı da bu münafıklık ve fasıklık kokusu ile bezenmiş bir halde basma kalıp soru veya düşüncelerle bizlere ulaştırılmaya devam ediliyor.

“Nisa suresi 60. ayeti İslam devleti kurulduktan sonra inmiştir yani ayet Medeni’dir. Dolayısıyla da bu ayetin hükmü eğer islam devleti veya İslam’ın hükümlerinin baz alındığı bir sistem içinde geçerlidir” şeklinde bir ifade ile soru şeklinde geliyor. Ayet-i Kerime medeni olduğu kadar soruyu soranın da gayet Medeni münafık olduğu belli ki bunun için gaybdan haber almaya gerek yok, imamına ve temsil ettiği zihniyete bakmak yeterlidir.

Zaten böyle bir iddia ile karşınıza gelen kişinin henüz daha Kelime-i Tevhid’in anlamını anlayamamış, içerdiği manayı özümseyememiş yahut iman ettiği imamına taassub ile bağlı bir karakter olma ihtimali çok yüksektir. Yani bu ifadesi ile aslında şunu demek istemiştir; “Günümüzde İslam devleti olmadığı gibi, İslam mahkemesi de yoktur. Bu nedenle de Müslüman hakkını aramak adına tağut’un mahkemesine başvurarak hüküm talep edebilir, hakkını arayabilir.” Kıyasta bu kadar acımasız olabilmiş başka bir devrin insanı var mıdır bilemem ancak böyle bir gerekçesi olan kişinin doğal olarak şu gerekçeleri de olmalıdır;

1 – İslam devleti olmadığından günümüzün tağut ordusuna katılmakta bir beis yoktur, çünkü ortada İslam’ın askerliği diye bir şey olamayacağından tağutun ordusunda yer almakta da sakınca yoktur. Çünkü kaçarsa veya askerliği yapmazsa tağut’un kanunları karşısında suç işlemiştir, Müslüman bu nednle doğal hayatını devam ettiremeyeceğinden askerlik yaparsa islam askerliğinin olmaması sebebi ile bu hüküm dışında kalabilir.

2 – İslam şeriatına uygun olmayan günümüz eğitim sisteminde öğrenim görmekte beis yoktur, çünkü bizatihi İslam’ın hükümlerine göre düzenlenmiş bir eğitim kurumu yoktur. O halde tağut’un okullarında eğitim görmek için gidilmesinde bir sakınca yoktur.

3 – Tağut’un mahkemesine gidilebildiğine göre artık Kur’anda yer alan hükümlerin tatbikine gerek yoktur çünkü Kur’an’da yer alan hükümlerin tümünün karşılıkları bugün kafirin medeni!!! hukukunda vardır. Dolayısıyla şeriatın uygulanabileceği bir İslam devleti olmadığından bu hükümlerin alınıp uygulanmasında beis yoktur.

Bu son söylenen ile beraber diğer söylenenler çok abartılı geldiği iddiası ise en az “İslam devleti olmadığından tağutun mahkemelerinde hak aranabilir yahut bir şekilde başvurulabilir” diyenler kadar akla yatkın ve kıyaslarının illeti hemen hemen birdir. Sen kapıyı bu şekilde açtıktan sonra o kapıdan tağut’un sevimli bir kulu olarak girmek kaçınılmaz olacaktır.

“Kim tağut’u inkar edip, Allah’a iman ederse kopmak bilmeyen bir kulba sarılmış olur.” (Bakara: 256) ayeti de Medeni (medine de inmiş) bir ayet olduğuna göre o zaman tağut’u inkar etmeye de gerek yoktur, şeklinde hüküm vermekte bu zihniyete göre doğal olacaktır. O sebeple, daha ilk baştan bu Ayet’in hükmü İslam devletinde geçerlidir imasında bulunanlara başka bir cevap verme ihtiyacı bile duymamaktayım. sanki sadece Nisa 60. ayeti ile tağuta muhakeme yasaklanmış, sanki tağut sadece mahkemeden ibaretmiş gibi anlamsız bir düşünce ile ayetin delaleti saptırılma yoluna gidilmiştir. Halbuki bu ayet tağut’un sadece bir unsurunun reddini belirten bir ayet olmakla beraber zaten bir bütün halinde tağut’un inkar edilmesinin gereği “La İlahe İllallah” ile başlamış bir süreçtir. Zaten tam da bu manada, bu ayeti iddia edildiği gibi anlayanların zhniyetini inkar etmek için inmiş olan bir ayettir ki bu şekilde muhakemenin yolunu açanların maskesi düşsün, ona muhakeme olmak isteyenlerin küfrü apaçık ortaya çıksın.

Yahut bu plastik mücahid’ler, bir tane örnek gösterebilirler mi ki, Mekke’de bir tane Müslüman bu şekilde tağut’tan hüküm talep etmiş yahut onların mahkemesi sayılabilecek bir makamından hak aramak amacı ile hüküm talep etmiş?

Münafıkların çıkış noktası yukarıda da zikrettiğimiz gibi “Madem şeriat ile hükmedilmeyen bir toplumda yaşıyoruz, öyleyse bu toplumda zayi olan haklarımızı almak için tağut’un mahkemelerine tabiki başvurabiliriz” şeklindeki Fısk-ı Fücur’larını dışarıya vuran iddiaları tıpkı şuna benzemektedir;

“Şu ibadetini (ibadet olan her hangi bir şey) sadece bana has kılmak sureti ile yahut şu ibadetin bir bölümünü bana da yapmazsan sana hakkını vermem” diyene karşı sözde Müslüman olan kişi “tamam” nasılsa şeriat ile hükmolunmayan bir yerdeyiz ve hakkımı alabilmemin de yolu budur o zaman istediği şekilde ibadeti yapayım ve nasılsa Müslüman kalacağım” demek kadar anlamlı ve bir o kadar da şer’idir.

Bu şekilde ibadet eden kişinin tağut’a ibadet ettiği bir gerçektir ki inkar etmekle emrolunduğu tağut’un mahkemesine gitmekle de tağut’a ibadet edeceği bir gerçekliktir. Bu ister İslam ile hükmolunan bir belde de olsun isterse içinde bulunduğumuz toplum gibi bir toplumda olsun velev ki Müslüman’ın tüm malı, eşyası elinden gidecek olsa dahi tağut’un muhakemelerine başvurması asla caiz olmaz.

Buraya kadar olan açıklamalarımız ve söylenenler bu konuda cevaz verenlerin mantık, akıl ve diğer melekeleri ile öne sürdükleri delillere paralel deliller idi. İsterseniz şimdi de bu ahmakları bir kenara koyalım ve Kur’an, Sünnet’ ve alimler’in bu konuda neler dediğine bir bakalım.

Şeyh Ahmed Şakir diyor ki: “Daha önce İslam’ın hakim olduğu birtakım ülkelerde bugün birtakım kanunlar görüyoruz. Avrupa kökenli olan bu kanunlar bazı hususlarda İslam şeriatine uygun olsa bile gerek esasta olsun gerek teferruatta olsun İslam’a muhaliftir ve İslamla çelişir. Hatta İslam’ı yıkıp ortadan kaldıracak ve ona ters olan unsurlarla doludurlar. Bu gerçek, kendisini aldatan veya din hususunda cahil olan ya da bilmeden İslam’a düşmanlık yapan kimseler hariç herkes  için açıktır, bedihidir.”

Madem ki amaç İslam’ı yıkmak ve onu yıkıma götürecek olan kanunlarla bezeli olan bu sistemin kanunlarından faydalanmak sureti ile mahkemelerine gidilecektir, o halde hemen kapısında imanı bırakma ile bu iş ancak gerçekleşebilecektir. Şimdi bu şekilde, tağut’un mahkemelerinde hak arayabileceklerinin fetvasını veren çok okumuş, alim vb. kitap yüklü !!!ler… İmam Şafii’nin görüşüne göre: “Kim Kur’an ve sünnetten kaynaklanan sağlam bir delile dayanmadan, kendi görüşü doğrultusunda bir fetva verirse, doğruya isabet etmiş bulunsa bile, bu yaptığından dolayı sevap alamaz ve yanlış yapmış olmaktan kurtulamaz. Eğer Kur’an ve sünnete dayanmadan yanlış fetva verirse, bu durumda da özür sahibi sayılmaz.” fetvası doğrultusunda sizin dayandığınız bu çok sağlam delilller hangi ayet ve hangi sünnette yer almaktadırlar. Üstelik bu kaide bir müçtehid için geçerlidir ki günümüzün “taklitçi ve taassub ehli” için değildir bile.

İmam Ahmed’in Müsned’inde yer alan bu meselemize dair şu sözlerine bakalım: “… fakat, İslam kaideleri dışındaki kaidelere göre hüküm verenlere gelince; işte bunlar ne müctehidtirler ne de müslümandırlar. Velev ki verdiği hükümler İslam’a uygun olsun, sonuç değişmez. Çünkü bu kişi İslam kaideleri dışındaki kaidelerle hüküm vermiştir.”

Edindikleri ve sahip oldukları ilim ve bilgi kırıntıları ile koca koca meselelerde müçtehid edası ile ahkam kesen dün’ün mahkeme karşıtları, günümüzün  de mahkemelerine düştüklerinde 360 derece dönenlerinin fetvaları ancak zanni ve şeytan’ın kendilerine telkinlerinden ibarettir.

Şeyh Muhammed Emin Şankıtiy:  “İhtilafa düştüğünüz her şeyin hükmünü Allah’ tan alın.” (Şura: 10) ayetini zikrettikten sonra diyor ki: “Bu ayetten anlaşılıyor ki; Allah’ın kitabı ve rasulünün sünnetinden başka hiçbir şeye muhakeme olmak caiz değildir. Allah, Allah ve rasulünden başka şeylere muhakeme olanları azarlayarak onların şeytan tarafından derin bir sapıklığa itildiklerini belirtiyor.”

Allah-u Teâlâ şöyle buyuruyor: “Ey Muhamnmed! Sana indirilen Kur’an’a ve senden önce indirilenlere inandıklarını iddia edenleri görmüyor musun? Tağuta muhakeme olunmalarını istiyorlar. Oysa onları tanımamakla emrolunmuşlardı. Şeytan onları derin bir sapıklığa düşürmek ister.” (Nisa: 60)  (Edvaül Beyan c: 1 s: 92)

Görüldüğü gibi burada İslam devleti veya başka bir şeyden bahsedilmeksizin salt olarak ” Allah’ın kitabı ve Resul’ün sünneti dışında” herhangi bir hükme başvurmanın asla caiz olmadığını kör olan gözler bile anlayabilir. Yine bu minvalde, meseleye ışık tutabilecek olan Şeyh Şankıtiy’in başka bir yerde dediği şu sözlerine bir bakalım: “Allah hüküm koymada kendine ortak kabul etmez.” (Kehf: 26)  ayeti ve benzeri ayetlerden anlaşılıyor ki; Kur’an ve sünnetin dışında kendi heva ve heveslerine göre kanun koyanlara uyanlar Allah-u Teâlâ’ya şirk koşmuşlardır. Bu manayı destekleyen birçok ayet de vardır.  Örneğin; Şeytana ve kendi hevalarına göre teşri (kanun) koyarak, haram olan ölü hayvan etini “Allah öldürmüştür” diye helal sayanlara uyanlar hakkında Allah-u Teâlâ şöyle diyor: “Üzerine Allah’ın adının anılmadığı kesilmiş hayvanları yemeyin. Bunu yapmak Allah’ın yolundan çıkmaktır. Doğrusu şeytan sizinle tartışmaları için dostlarına fısıldar. Eğer onlara itaat ederseniz şüphesiz siz müşrik olursunuz.” (En’am: 121)

Bu ayette Allah’ın haram kıldığı eti helal sayanlara itaat etmenin şirk olduğu apaçık bir şekilde bildiriliyor. Bu şirk Allah’ın kanunlarına muhalif olan kanunlar koyanlara itaat edilerek işlenmiş bir şirktir. Ve aşağıdaki ayetlerde geçen “şeytana ibadet etmeyin” sözünden maksat da budur. Allah-u Teâlâ şöyle buyuruyor:

“Ey Ademoğlu! Ben size apaçık düşmanınız olan şeytana değil, yalnız bana ibadet edin,  dosdoğru yol budur, diye bildirmedim mi?” (Yasin: 60-61)

“Ey babacığım! Şeytana ibadet etme. Çünkü şeytan Rahman’a başkaldırmıştır.” (Meryem: 44)

“Onlar Allah’ı bırakırlar ve yalnız dişilere (Lat, Uzza, Menat gibi dişi saydıkları putlarına) ibadet ederler. Onlar ancak inatçı bir şeytana ibadet etmiş olurlar.” (Nisa: 117)

Bu ayetlerde geçen “şeytana ibadet” ten maksat; Kur’an ve sünnete zıt olan kanunlara tabi olarak şeytana ibadet edilmesidir. Bu yüzden Allah-u Teâlâ haramları süsleyenlere itaat edenlerin onların ortakları olduklarını şöyle belirtiyor: “Bunun gibi ortakları müşriklerden çoğuna çocuklarını (kızlarını) öldürmeyi hoş bir şeymiş gibi gösterdi ki  hem kendilerini mahvetsinler hem de dinlerini karıştırıp bozsunlar. Allah dileseydi onu yapamazlardı. Öyleyse onları uydurduklarıyla baş başa bırakın.” (En’am: 137)
“Ey Muhammed! Sana indirilen Kur’an’a ve senden önce indirilenlere inandıklarını iddia edenleri görmüyor musun? Tağuta muhakeme olunmalarını istiyorlar. Oysa onları tanımamakla emrolunmuşlardı. Şeytan onları derin bir sapıklığa saptırmak ister.” (Nisa: 60)
Bu zikrettiğimiz ayetlere göre apaçık belli oluyor ki; şeytanın kendilerini kandırdığı ve insanların kafalarından çıkarılmış Allah’ın şeriatine muhalif kanunlara tabi olan kimselerin kafir ve müşrik olduklarında şüphe edenler; hakkı görmek hususunda basireti kör olmuş kimselerden başkaları değildir. (Edvaül Beyan c: 4 s: 83-84)

Yine bu anlama gelecek olan ve mütedlerin iddia ettikleri gibi Kur’an ve Sünnet dışındaki hükümlere muhakeme olunmasına cevaz verenlere İbni Teymiyye bakın ne diyor:  “Bütün alimlerin ittifakıyla; her müslümanın bilmesi gerekir ki; Her kim İslam’dan başka bir dine tabi olur veya Muhammed sallallahu aleyhi ve sellem’in şeriatinden (kanunundan) başka şeriatlara (kanunlara) tabi olmayı serbest bırakıp caiz görürse kafir olur.” (Fetvalar c: 4 mesele: 515)

“Rabbine andolsun ki aralarında ayrılığa düştükleri şeylerde seni hakem tayin etmedikçe, verdiğin hükümden dolayı kalplerinde hiçbir sıkıntı duymadan teslim olmadıkça iman etmiş olmazlar.” (Nisa: 65)

İbn-i Kesir bu ayet hakkında şöyle diyor: “Allah-u Teâlâ tüm işlerde Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem’i hakem tayin etmeyenin iman etmiş olmayacağını kendi adına yemin ederek belirtiyor. Allah’ın rasulü sallallahu aleyhi ve sellem hükmederse o haktır. Zahiren ve batınen yalnız ona bağlanmak gerekir.” (İbni Kesir Tefsiri  c: 1 s: 520)

İbni Kesir’den devam edersek: Allah-u Teâlâ şöyle buyuruyor: “İhtilafa düştüğünüz her meselede hüküm verecek olan Allah’tır.” (Şura: 10) Yani Allah ve Resulünün verdiği hüküm haktır. Hakkın dışında sapıklıktan başka ne vardır?  Bu sebeple Allah-u Teâlâ bu ayetin hemen ardından:

“Eğer Allah-u Teâlâ’ya ve ahiret gününe iman ediyorsanız” buyurmaktadır. O zaman bu; “Allah-u Teâlâ’ya ve ahiret gününe iman ediyorsanız aralarınızda olan ihtilaflarda, anlaşmazlıklarda çözümü Kur’an ve sünnetten isteyin ve o iki kaynağı hakem tayin edin” demektir. Bu ayetler gösteriyor ki yalnız Kur’an’a ve sünnete muhakeme olmayan kişi Allah-u Teâlâ’ya ve ahiret gününe iman etmiyor demektir. (İbni Kesir c: 1 s: 518)

İbni Kesir bir başka eserinde şöyle diyor: “Kim Muhammed (s.a.v)’e inen şeriati bırakıp bunun dışında neshedilmiş (iptal edilmiş Tevrat ve İncil gibi) şeriatlere bağlanırsa küfre girer. Kur’an ve sünnete muhakeme olmayıp da Ye’sak’a muhakeme olanın hükmü nedir? Şüphesiz ittifakla küfürdür.“  (Bidaye Ve En-Nihaye c: 13 s: 119) (Yes’ak: Cengizhan’ın Kur’an, Tevrat, İncil ve Kendi düşüncesinin bir sentezi olarak ortaya koyduğu bir yasadır.)

İbn Hacer El Askalani: “Rabbine andolsun ki aralarında ayrılığa düştükleri şeylerde seni hakem tayin etmedikçe iman etmiş sayılmazlar.” (Nisa: 65) ayetindeki “iman etmiş sayılmazlar” sözünü “tam iman etmiş sayılmazlar” şeklinde tefsir ediyor. Yani; ayetteki genel hükmü tahsis ediyor.

İbni Hazm böyle tefsir etmek isteyenler hakkında şöyle diyor: “Nisa: 65 ayeti açık bir nastır.Tevili ve tahsisi mümkün değildir. Bunu açık manasından başka bir manaya çeken bir başka ayet veya “tam iman etmiş olmaz” şeklinde tahsis edilecek herhangi bir destek veya delil yoktur. (El-Milal Vennihal c: 3 s: 249)

İbni Hacer El-Askalani’nin “iman etmiş olmazlar” sözünü “tam iman etmiş olmazlar” şeklindeki tefsiri yanlış olup kabul edilmemesi gerekir ve şu gibi açılardan doğru değildir:

1 – Dil açısından: Kadı Ebu Zeyd Ed-Debusi’nin Et-Takvim adlı kitabında dediği gibi arapçada na’t (sıfat) cümlede mastar olmadan gelmez. Ayette “imanen” şeklinde mastar olmadığından “kamilen” şeklinde sıfat gelmez. Dolayısıyla  “Kamilen” (tam olarak) sıfatı varmış gibi gösterilemez. Ancak ayette mastar olursa sıfat varmış gibi gösterilebilir. Böyle olsa  bile ayetin zahiri manasını sebepsiz terkedip ayette olmayan kelimeleri eklemek caiz değildir.

2 – Fıkıh Usulü Ve Kaideleri Açısından: Amm (genel) olan naslar ancak ayet, hadis veya icma ile tahsis edilir. Kıyasla tahsis edilmez.

İmam Fahreddin Razi bu ayet hakkında şöyle diyor: “Bu ayetin hükmü geneldir. Kıyasla tahsis edilmez. Ve ayetin zahiri hükmünden başka hüküm verilemez. Bu ayetin verdiği hüküm gibi çok kesin hükme Kur’an’da çok az rastlanır. Ayetteki genel olan hüküm “İman etmiş sayılmazlar” dır.

3 – Nassın Siyakı Açısından: Nasda geçen “iman etmiş olmazlar” sözünü  “tam iman etmiş olmazlar” diye tefsir etmek nassı bozar ve manasını çirkinleştirir. Çünkü ondan önceki ayetler bu ayetin manasını apaçık bir şekilde desteklemektedirler. Bu mana ise şöyledir:

Ya Allah’ın ve rasulünün şeriatine muhakeme olmak ki bu imanın ve islamın kendisidir ya da onların dışındaki şeylere muhakeme olmak ki bu da küfrün ta kendisidir.

Allah-u Teâlâ bundan önceki ayetlerde imanın ve İslam’ın sınırlarını belirleyerek şöyle buyuruyor: “Ey iman edenler! Allah’a itaat edin, rasule itaat edin ve sizden olan emir sahiplerine itaat edin. Eğer bir şeyde çekişirseniz  Allah’a ve ahiret gününe inanıyorsanız onun çözümünü Allah’a ve rasulüne bırakın. Bu en hayırlı ve netice itibarıyle en güzeldir.” (Nisa: 59)

İbn-i Kesir bu ayetin tefsirinde şöyle diyor: “Bu ayet apaçık bir şekilde; ihtilaf vukuunda Kur’an’a ve sünnete muhakeme olmayan kişinin Allah-u Teâlâ’ya ve ahiret gününe iman etmediğini gösteriyor.”

Buna göre bu şekilde davranan kişinin Müslümanlık iddiası ancak iddia olarak kalmaktan başka bir sonuca ulaşmıyor. Dolayısıyla ondan sonraki ayet bu meseleye ihtilafa mahal bırakmayan kesin bir hüküm getirmektedir. Yani; iman iddiasıyla beraber Kur’an ve sünnetin hükümlerini bırakıp başka hükümlere başvurmak yalan bir iddiadan başka bir şey değildir.

Allah-u Teâlâ şöyle buyuruyor: “Ey Muhammed! Sana indirilen Kur’an’a ve senden önce indirilenlere inandıklarını iddia edenleri görmüyor musun? Reddetmekle emrolunmuşken tağuta muhakeme olmak istiyorlar. Oysa şeytan onları derin bir sapıklığa saptırmak istiyor. Onlara: “Allah’ın indirdiğine (kitaba) ve rasule gelin (onlara başvuralım)” denildiği zaman münafıkların senden iyice uzaklaştıklarını görürsün.” (Nisa: 60-61)

Bu ayetlerden anlaşılıyor ki; tağuta muhakeme olmak ile Allah-u Teâlâ’ya iman bir arada bulunamaz. Böyle bir iddia geçersizdir. Çünkü tağuta muhakeme (Allah’ın kanunlarından başka kanunlara muhakeme) iman değildir. Sapıklığın ta kendisidir.

Allah-u Teâlâ bu ayetin devamında; Allah’ın şeriatine muhakeme olmamanın ve muhakeme olmak isteyenleri engellemenin, kalbinde iman olmayan münafıkların sıfatlarından olduğunu bildiriyor. Daha sonra gelen ayette de Allah-u Teâlâ, rasullerin yalnız tebliğ için değil, hem tebliğ etmeleri, hem de kendilerine itaat olunmaları için gönderildiklerini belirtiyor.

“Biz rasulleri Allah’ın izniyle kendilerine itaat edilsin diye gönderdik.” (Nisa: 64) Sonra,

“Hayır Rabbine andolsun ki aralarında çekiştikleri şeylerde seni hakem tayin etmedikçe, sonra haklarında verdiğin hükümden dolayı kalplerinde bir sıkıntı duymadan kabul etmedikçe iman etmiş olmazlar.” (Nisa: 65) ayeti tam yerinde geliyor. Nefislerde hiçbir tartışmaya mahal bıraktırmayan bir hükümle geliyor. İşte bu hüküm; İslam şeriati dışında başka kanunlarla muhakeme olan kimsenin imanının söz konusu olamayacağı gerçeğidir.

Bütün bu anlatılanlar ve zikredilen alimlerin yasama sultasına ilişkin izahlarından sonra şu gerçek apaçık olarak ortaya çıkmaktadır; İslam’ın dışındaki tüm idari nizamlar, hayat sistemleri küfürdür, tağutidir, çağdaş tağutları temsil etmektedir. Onları inkar etmek, tekfir etmek,tanımamak  ve onlardan uzak durmak gerekir. Aynı şekilde onları destekleyenler de tekfir edilip reddedilmelidir. Şu apaçık bir gerçek ki; Kur’an ve sünneti bırakıp insanların hayatlarını düzenleyen beşeri mahreçli kanunları her kim vaz’eder,va’zedilmesine katkıda bulunur, yasalaştırır, tatbik eder ve reddetmezse kafirdir.

Bu durumda yasama meclisi (ki teşrii de bulunur) yasamayı tasdik eden parlamenterler, uygulama safhasına koyan yürütme organları (ki bakanlar bu çerçevededir) ve yürütme organı başkanı, yürütme organının yapısı içinde yer alan hakim,savcı ve avukatlar, yine bu kanunlara dayanarak soruşturma yapan istihbarat ve güvenlik kuvvetleri ve kafir sistemi koruma ve kollamayla görevli olanlar  kafirdirler. Halka gelince, her kim böyle bir şeye rıza gösterir ve inkar etmezse, nemelazımcı bir tavır takınırsa kafir olur. Çünkü bu insanlar küfrün tahakkümüne rıza göstermekte, İslam şeriatının kaldırılmasına, uygulanmamasına ilgisiz kalmaktadırlar. Hatta bazıları müslüman olduklarını iddia etseler bile. Onların kafir oluşu tağutu inkar etmemelerinden kaynaklanmaktadır.

İşte İslam alimlerinin görüşleri budur!

Evet, Allah’ın kitabı ve rasulünün sünneti dışında ister yargılayan (hüküm veren), ister yargılanan (muhakeme olunan) olsun Allah’ın hükmü dışında bir hükme razı olan, bu hükmü kendi rızası ile kabule yanaşan veya reddetmeyen kesinlikle kafirdir. İster fert, ister devlet olsun hukuki, iktisadi, içtimai ve siyasi bir konuda Allah-u Teâlâ ve rasulünün sallallahu aleyhi ve sellem şeriatı dışında adı ne olursa olsun, herhangi bir şeriata (kanuna) muhakeme olmaya rıza gösteren başka bir deyimle kendi isteği ile muhakeme olan kafirdir.

Umarız ki ; bu yazı ile beraber, samimiyet ile gerçekleri anlamak amacı ile soranların kalplerine sağlamlık, kasıtlıve  başka amaçlar ile soranların fasıklıklarına da bir son vermelerine vesile olur. Rabbim samimi olan her Müslüman’a, her daim hakkı hak olarak bilip tabi olmayı, batılı da batıl olarak bilip anlamayı nasip etsin. Ve yazımıza yine bir ayet ile son vermemiz gerekirse eğer;

“Yoksa onların Allah’ın dinde izin vermediği bir şeyi onlara meşru kılacak ortakları mı vardır?” (Şura: 21)